Wybór odpowiedniego ogrodzenia dla wybiegu dla zwierząt w zoo: Bariera utrudniająca oglądanie przez publiczność

Bariera w zoo to dwie decyzje podejmowane po przeciwnych stronach tej samej siatki. Wewnątrz siatki jej rozmiar zależy od zwierząt: otwór od najmniejszego mieszkańca, który nie może przejść, średnica kabla od najsilniejszego dzioba, dłoni lub łapy. Poza siatką obowiązują inne wymiary — jak blisko może stać zwiedzający, jak daleko sięga ręka, jak porusza się grupa szkolna. Prawidłowe ustawienie pierwszego zestawu gwarantuje, że kolekcja pozostanie na miejscu. Prawidłowe ustawienie drugiego zestawu gwarantuje, że nikt nie ucierpi. Wiele zapytań, które docierają do producenta siatki, dotyczy problemów z drugim zestawem, nosząc ubrania z pierwszego zestawu.

Streszczenie

Potraktuj linię wybiegu i linię dla zwiedzających jako dwa obiekty projektowe, a nie jeden. Główna bariera ograniczająca odpowiada kolekcji; bariera dla zwiedzających odpowiada publiczności, a jej główne wymiary są poziome, a nie pionowe. Cztery liczby rozstrzygają tę kwestię: odsunięcie zwierzęcia od najbliższej możliwej pozycji, wysokość, wymiar, na który można sięgnąć, oraz przerwa, która nie może występować wzdłuż frontu. Tam, gdzie zwierzę nie może dosięgnąć twarzy zwiedzającego, oba te zadania schodzą się w jedną siatkową ścianę. Tam, gdzie wybieg jest otwarty od góry, na który można się wspinać lub który ma być immersyjny, nie ma takiej możliwości, a projekt wymaga dwóch barier zamiast jednej. Specyfikacja referencyjna znajduje się na stronie produktu.

Szybka odpowiedź:

Bariera widokowa to element wybiegu dla zwiedzających, skierowany w stronę zwiedzających. Kontroluje ona miejsca, w których zwiedzający mogą stać, zasięg i widoczność, a jej wymiary zależą od liczby osób, a nie zwierząt. Należy ją określić czterema wartościami: odsunięciem od najbliższej możliwej pozycji zwierzęcia, wysokością uniemożliwiającą samodzielne wspinanie się, brakiem poziomego elementu w zasięgu ręki oraz brakiem szczeliny, w której mogłaby się znaleźć mała osoba. W miejscach, w których te cztery elementy nie mogą znaleźć się w jednej linii, projekt wymaga zastosowania bariery głównej i dodatkowej, a nie pojedynczej ściany.

Na wynos

• Linia ograniczająca jest dobierana do wielkości zwierzęcia; linia dla zwiedzających jest dobierana do wielkości ludzi. Linie te zawodzą z różnych powodów i są kontrolowane przez różne osoby.
• Wymiary poziome — cofnięcie, zasięg, przerwa — mają większe znaczenie dla odbioru publicznego niż wysokość.
• Pojedyncza ściana spełnia obydwie funkcje tylko wtedy, gdy zwierzę nie może dosięgnąć twarzy zwiedzającego, a zwiedzający nie może dosięgnąć zwierzęcia.
• Strefy kontaktu, karmienia i spotkań to regulowane granice, a nie zwykłe bariery, i wymagają własnej logiki bramkowej.
• Linia widzenia i interpretacja to elementy specyfikacji, a nie wykończenia nakładane po ułożeniu siatki. Organy publikujące wytyczne dotyczące projektowania i akredytacji ogrodów zoologicznych, takie jak Stowarzyszenie Ogrodów Zoologicznych i Akwariów , traktują bariery i bezpieczeństwo odwiedzających jako jeden temat właśnie z tego powodu.

Dwie strony, dwa zestawy obowiązków

Zacznij od zapisania, do czego służy każda linia. Wewnętrzna linia zatrzymuje zwierzę, które postanowiło odejść, a jej główna bariera zabezpieczająca jest określona jako chroniąca przed próbami ucieczki – wspinaniem się, pchaniem, gryzieniem, kopaniem i ściskaniem. Analiza trybu ucieczki to osobny temat, a przewodnik po ogrodzeniach wybiegów dla zwierząt omawia, jak każdy tryb ogranicza inną część konstrukcji.

Zewnętrzna linia wyznacza miejsce, w którym ludzie są bezpieczni i mają dobrą widoczność. Nic w niej nie jest określone przez otwór gębowy zwierzęcia; niemal wszystko zależy od ciała zwiedzającego – wysokość, z jaką stoi, zasięg ramion, szerokość wózka, a nawet liczba dzieci wchodzących naraz. Dwa obszary robocze przecinają się dokładnie w jednym punkcie, w odległości między nimi, i to właśnie tam konstrukcja bariery dla publiczności sprawdza się lub nie. To, w jaki sposób wybieg spełnia potrzeby mieszkańców, opisano w przewodniku po wybiegu odpowiednim dla gatunku ; odpowiedź ze strony zwiedzających należy do projektanta wystawy i inspektora bezpieczeństwa.

Cztery liczby po stronie gości

To właśnie cofnięcie jest przedmiotem sporów: należy je mierzyć od miejsca, do którego zwierzę faktycznie może dotrzeć, a nie od środka wybiegu – kot leżący przy siatce przesunął linię odniesienia w górę, do siatki. Odległość, na którą sięgają widzowie, jest następnie dodawana, a nie odejmowana: odwiedzający stoi za zewnętrzną barierą, ramię się wyciąga, a margines pozostaje. Jeśli ta arytmetyka daje wynik ujemny, projekt ma problem z obsługą, a nie z ogrodzeniem.

Wysokość bariery dla publiczności jest często przesadnie precyzowana i niedoceniana. Barierka sięgająca do pasa zatrzymuje samotne dziecko i jest odbierana jako zaproszenie do pochylenia się; siatka o pełnej wysokości blokuje wszystko i pozbawia wystawę otwartego widoku. Decyzja zależy od zwierzęcia: jeśli rezydent może przesunąć łapę, dłoń lub dziób poza zewnętrzną linię, sama wysokość nie uratuje spotkania, a zamiast tego musi działać cofnięcie.

Jedna czy dwie bariery?

Czasami jedna ściana spełnia obie funkcje. Dzieje się tak, gdy zwierzę nie może dosięgnąć twarzy zwiedzającego, zwiedzający nie może dosięgnąć zwierzęcia, wybieg jest zamknięty od góry i nic w doświadczeniu nie zależy od wejścia przez barierę. W takim przypadku bariera dla zwiedzających i linia ograniczająca mają tę samą siatkę i tę samą wysokość, a specyfikacja jest po prostu bardziej rygorystyczna z tych dwóch zestawów zadań.

Wszystko inne wymaga dwóch. Woliera z otwartym dachem, konstrukcja wspinaczkowa dla naczelnych, przejście lub ekspozycja immersyjna – wszystkie one łamią założenie pojedynczej ściany, ponieważ linia trzymająca zwierzę nie może być jednocześnie linią trzymającą tłum. Odpowiedzią jest układ barier pierwotnych i wtórnych : linia wewnętrzna o wymiarach dostosowanych do ograniczenia, linia zewnętrzna o wymiarach dostosowanych do ludzi, oddzielone zdefiniowanym odstępem. Powodem jest raczej własność awarii niż redundancja. W systemie dwóch barier operatorzy zoo mogą dokładnie opisać, co się stanie, jeśli wewnętrzna siatka ulegnie uszkodzeniu w ciągu nocy – publiczność nadal będzie za barierą, ekspozycja zostanie zamknięta, a nikt nie będzie ani jednego elementu od kontaktu. Układanie warstw eliminuje pojedynczy punkt awarii i pozwala na inspekcję i wymianę dwóch linii według różnych harmonogramów. Zasady stojące za tą zewnętrzną konstrukcją omówiono w studium projektu zewnętrznego wybiegu dla ogrodów zoologicznych.

Linia wzroku to produkt

Publiczność przyszła zobaczyć zwierzę, więc strona zwiedzająca jest oceniana przede wszystkim pod kątem optyki. Linia widzenia przez siatkę jest funkcją średnicy drutu w stosunku do nachylenia i nie jest tym samym, co transmisja światła. Drut o średnicy 2.0 mm i aperturze 38 mm jest prawie niewidoczny z odległości dwóch lub trzech metrów, ponieważ oko rozróżnia otwór, a nie sam drut; grubszy drut o średnicy 3.2 mm i aperturze 76 mm jest bardziej wyraźny, przepuszczając jednocześnie więcej światła. Żaden z nich nie jest lepszy w teorii, a wybór zależy od odległości widzenia, jaką oferuje front.

W przypadku ekspozycji z przezroczystą siatką, rozważ trzy punkty w porównaniu z dowolną przeszkloną alternatywą. Odbicia: szkło jest optycznie czyste tylko wtedy, gdy za zwiedzającym nie znajduje się nic jasnego, co w zoo rzadko się zdarza. Konserwacja: każdy odcisk palca jest defektem na szkle i nieistotnym elementem na siatce. Przepływ powietrza: siatka wentyluje wybieg, odprowadza wiatr zamiast go łapać i tworzy plan bez form. Typy barier przeszklonych, z fosą i siatkowych są porównywane na stronie poświęconej barierom w wybiegach ogrodów zoologicznych, a nie powtarzane tutaj.

Dla zwiedzających liczy się czytelność ekspozycji : czy osoba na froncie może odczytać zwierzę, podłoże za nim i grafikę obok bez poruszania głową. Zbyt gruba siatka w stosunku do odległości powoduje, że wszystkie trzy elementy tworzą jedną teksturę. Należy ustalić odległość oglądania przed wyborem średnicy drutu; linia zewnętrzna jest zazwyczaj jaśniejsza niż wewnętrzna.

Gdzie naprawdę dociera opinia publiczna

Miejsca kontaktu, karmienia i spotkań to części frontu, w których bariera przestaje być barierą. Są to regulowane krawędzie i powinny być zaprojektowane jako takie, a nie jako zwykły ciąg z przerwą.

Bariera obszaru kontaktu jest ustawiona tak, aby spełnione były jednocześnie dwa warunki: zwierzę może się wycofać, a ręka odwiedzającego nigdy nie przekraczała jego pyska. Otwór po stronie zwierzęcia znajduje się zatem powyżej wysokości ramion lub za ustalonym limitem zasięgu, natomiast strona odwiedzającego jest określoną krawędzią – poręczą, progiem, demontowanym panelem – a nie otwartą siatką. Bariera stanowiska karmienia powinna być stałym portem z żaluzją po stronie opiekuna; opiekun nigdy nie odpina siatki na oczach publiczności. Bariera umożliwiająca kontakt ze zwierzętami wymaga bramki nadzorczej o takim rozmiarze, aby jedna osoba mogła stanąć między dwiema stronami i nadal ją obsługiwać.

W tych obszarach presja tłumu w ciągu dnia koncentruje się na jak najmniejszej powierzchni, ponieważ punkt styku tworzy kolejkę, która się przechyla. Należy traktować obciążenie jako boczne i ciągłe, jak barierkę ochronną, a nie serię przypadkowych uderzeń, a harmonogram mocowania traktować jako element analizy bezpieczeństwa, a nie szczegół instalacji.

Tłum, przepływ i warstwa interpretacji

Linia zewnętrzna jest zarówno elementem kolejki, jak i barierą. Planowanie przepływu zwiedzających rozpoczyna się od ścieżki i przebiega na zewnątrz, ale długość frontu określa, ile osób może przebywać na wybiegu, a bariera to element, o który się opierają. Bariera na platformie widokowej zabezpiecza przed upadkiem, a także uniemożliwia dostęp do miejsc, w których platforma jest podniesiona. Tam, gdzie linia publiczna pełni również funkcję kontroli kolejki, układ bariery kolejkowej często kończy się na dwóch wysokościach: dolnej poręczy organizującej kolejkę i pełnej wysokości sekcji z siatki przed zwierzętami.

Grafiki, panele darczyńców i elementy graficzne na fasadzie są mocowane do tej samej konstrukcji z dwoma ograniczeniami. Z punktu widzenia konstrukcji, każdy panel interpretacyjny jest potencjalnym punktem oparcia i potencjalnym punktem podniesienia, dlatego musi być zamocowany w sposób uniemożliwiający wspinanie się i usunięcie go ze strony publicznej. Z punktu widzenia optyki, warstwa nie może ograniczać linii widzenia, wzdłuż której została zainstalowana. Przed zamówieniem siatki należy zmodelować w pionie wszystkie elementy zamontowane na linii dla zwiedzających, używając stożka widokowego — panel, który działa na szkicu, nadal może blokować eksponat z wysokości dziecka.

Specyfikacja i przekazanie

Zapisz specyfikację bariery widoczności jako jeden dokument, nawet jeśli obie linie są kupowane razem, ponieważ obie są kontrolowane, konserwowane i wymieniane w różnych cyklach. Arkusz roboczy zawiera dane dotyczące długości linii frontu, odsunięcia i wysokości, średnicy drutu i otworu dla każdej linii, formatu panelu lub rolki, szczegółów mocowania do pomostu lub krawężnika oraz częstotliwości przeglądów.

Od samego początku należy uwzględnić dwa punkty handlowe. Po pierwsze, odstępy między ramami i harmonogram mocowania są zgodne z obciążeniem na linii zewnętrznej, więc wycena oparta tylko na powierzchni siatki zaniży wartość zadania. Po drugie, zakończenia przenoszą naprężenie na obu liniach — lina krawędziowa z tuleją zaciskową na każdym końcu przenosi obciążenie z powrotem do ramy, a to obciążenie zrywające splotu, a nie powierzchnia panelu, określa, jak mocno można naciągnąć linę. Siatka linowa to tkanina z pasma siedem na siedem, więc jeden zerwany drut kosztuje około dwóch procent nośności tego pasma w punkcie przecięcia , a panel pozostaje napięty; uszkodzony sztywny panel lub poluzowany łańcuch zachowuje się zupełnie inaczej. Zapobiegaj korozji galwanicznej , izolując stal nierdzewną od ocynkowanej i aluminiowej przy każdym mocowaniu.

Obronna bariera dla publiczności nie jest zatem wyższą wersją linii wybiegów. Jest to odrębny obiekt o własnych wymiarach, obciążeniach i oznakowaniu – a zakres oczek ogrodzenia dla zwierząt jest określany oddzielnie dla linii, w której znajduje się kolekcja.

FAQ