De meeste discussies over volièreprojecten gaan over de verkeerde eenheden. Een volière is geen hek met een deksel. Het is een luchtruimte, en de vogel leeft in een volièrevolume, niet in een afgebakende zone. Zodra dat is geaccepteerd, verandert de volgorde van de beslissingen. De luchtruimte moet aan vijf zijden worden afgesloten in plaats van aan één. De constructie die die zijden ondersteunt, bevindt zich ín de leefwereld van het dier in plaats van erbuiten. En de getallen die het ontwerp bepalen, worden kubieke meters en vrije hoogte in plaats van strekkende meters. Een driedimensionale omheining faalt op manieren die een platte constructie niet kan, en daarom moet het gaas dat de volière afsluit, taken uitvoeren die een hekpaneel nooit hoeft uit te voeren.
Samenvatting
Een volière wordt in drie dimensies gespecificeerd, ook al wordt deze in twee dimensies verkocht. Gaas wordt geprijsd op basis van oppervlakte, maar wat het omsluit is een volume, en dat onderscheid is bepalend voor vrijwel elke specificatie die volgt. Het serieus nemen van het volume heeft drie gevolgen. Ten eerste sluit het gaas vijf zijden af, waardoor het dak geen optionele extra meer is, maar bijna de helft van het oppervlak van een typische volière beslaat; een volière zonder dak is geen volière, maar een ren. Ten tweede staan de steunbalken van het dak in de luchtruimte van de volière, waar vogels erop landen, ze bevuilen en ze gebruiken als toegangsweg tot het gaas. Het doel is dus om zo min mogelijk steunbalken te gebruiken in plaats van de sterkste. Ten derde is de hoogte de juiste maatstaf voor ruimte: het interne volume van een volière wordt bepaald door de vrije hoogte, en twee volières met identieke afmetingen kunnen tot wel drie keer zo groot zijn als de ruimte die een vogel daadwerkelijk kan gebruiken. De referentiespecificatie is de productpagina van het volièregaas .
Een volière ontwerpen vanaf de basis? Stuur ons de vogelsoort, het aantal vogels dat de ruimte zal delen, de afmetingen van de volière en de maximale vrije hoogte die u kunt bereiken, plus alle informatie die u al heeft over de lokale wind- en sneeuwomstandigheden. Wij sturen u dan het aanbevolen luchtvolume per vogel terug, samen met het gaas, de opening en het bevestigingsschema om de volière te sluiten.
Kort antwoord: Wat moet je als eerste repareren?
Bepaal eerst de benodigde oppervlakte en de vrije hoogte voordat u een prijsopgave voor gaas aanvraagt, want deze twee getallen bepalen het volume en daarmee de hoeveelheid gaas die nodig is voor de klus. Voor een gemengde volière is een praktische richtlijn 1.5 tot 3 kubieke meter lucht per kleine vogel en 15 tot 30 kubieke meter per grote ara, kraanvogel of vergelijkbare zware vlieger, met een vrije hoogte die zelden onder de 2.5 meter komt voor vogels die echt kunnen vliegen en 1.8 meter voor grondbewonende soorten.
Key Takeaways
- Een volière wordt gekocht op basis van de oppervlakte, maar het aantal bewoners hangt af van de omvang van het verblijf, en die twee factoren werken elkaar tegen.
- Bij normale verhoudingen beslaat het dak bijna de helft van het gaasoppervlak, dus het kan niet als een bijzaak worden beschouwd.
- Elke interne steunconstructie vermindert de beschikbare lucht en biedt vogels iets om op te klimmen, dus minder steunen zijn sterker.
- De hoogte vergroten is de goedkoopste manier om extra bruikbare ruimte te creëren; extra omtrek voegt gaas en kosten toe zonder extra luchtruimte.
- Bepaal eerst het volume en de hoogte, en laat de legering, opening en afwerking daar vervolgens uit voortvloeien.
Het apparaat dat u daadwerkelijk koopt
Een omheining en een volière lijken op een tekening op elkaar, maar zijn niet hetzelfde. Een omheining heeft een binnen- en een buitenkant, en het dier brengt zijn leven door aan één kant van een vlak dat je met een meetlint kunt meten. Een volière heeft een vloer, vier wanden en een deksel, en het dier gebruikt alles, inclusief het gedeelte direct boven zich. Daarom is het volume van de volière een beter uitgangspunt dan de oppervlakte, en kan een hoge, smalle volière meer bruikbare ruimte bieden voor een vogel dan een brede, lage volière met een dubbele oppervlakte. Dezelfde logica geldt voor schaalvergroting. In een dierentuin bepaalt het volume van de volière hoeveel soorten er gemengd kunnen worden en hoe ver individuen van elkaar verwijderd kunnen zijn. Thuis bepaalt het volume van de leefomgeving of een paartje vinken daadwerkelijk kan vliegen in plaats van van tak naar tak te huppelen. Als het project een inloopstructuur betreft met een al gedeeltelijk getekende plattegrond, dan behandelt de grote volièreplanningspagina de locatie, de diersoorten en het budget in de volgorde waarin ze moeten worden vastgesteld.
Waarom het dak meer dan de helft van het werk is
Een omheining is een enkel vlak. Een volière is een ruimte, en ongeveer de helft van het gaasoppervlak bevindt zich boven het hoofd, aangezien de grondoppervlakte breder is dan hoog. Dat ene gegeven verandert de functie van het gaas in het volièredak: het is het vlak met de minste versteviging en de grootste blootstelling aan opwaartse druk. Het praktische gevolg hiervan is dat de overspanning van de volière, en niet de hoogte van de wanden, de maaswijdte en de spanning bepaalt. Een korte overspanning kan worden afgesloten met een licht, zeer transparant paneel en eenvoudige randbevestigingen. Een lange overspanning vereist zwaarder gaas, tussensteunen of een noklijn, en een bevestigingsdetail dat in de loop der tijd kan worden aangespannen, omdat een dak dat spanning verliest water begint te verzamelen en vervolgens gaat doorhangen. De handleiding voor buitengaas behandelt overspanningslimieten, randkabels en opwaartse druk in detail en is de juiste aanvulling op deze pagina voor het structurele deel van het probleem. Nog een detail dat gemakkelijk over het hoofd wordt gezien: het bovenste gaas wordt het meest gebruikt door vogels van alle oppervlakken in de constructie, dus het moet een oppervlak hebben dat niet schuurt wanneer een vogel landt.
Elke steun die je toevoegt, wordt meubelstuk.
Bij een omheining staan de palen buiten het bereik van het dier en dienen ze alleen om het gaas vast te houden. In een volière bevindt de constructie die het gaas draagt zich binnen de vliegruimte, en vogels beschouwen het als meubilair. Daarom is het instinct bij een volièreconstructie niet om de constructie te versterken, maar juist om de structuur te verzwakken. Elke mast of tussenpaal in een volière brengt drie nadelen met zich mee: het onttrekt lucht aan het bruikbare volume, het creëert een oppervlak dat moet worden schoongemaakt en gecontroleerd, en het biedt een vogel een route naar een plek waar je hem niet wilt hebben. Een enkel, goed gespannen gaas met zo min mogelijk steunen en een strakke randbevestiging presteert meestal beter dan een zwaar verstevigd gaas, omdat het zwaar verstevigde gaas gemakkelijker door het dier kan worden afgebroken. Waar een vogel het gaas als zitstok kan en zal gebruiken, moet het paneel zelf de structuur vormen, wat betekent dat er een doorlopend of met verbindingsstukken verbonden touwsysteem moet worden gebruikt in plaats van een stijf raster. Een grootschalige constructie met zware vogels is een goede testcase, en de 'soft catch'-aanpak bij grote volières laat zien wat er verandert als zowel de overspanning als het vogelgewicht toenemen.
Hoogte zorgt voor volume; omtrek zorgt voor niets.
Het verbreden van de constructie en het beperken van de hoogte is een verkeerde afweging voor een vogel. Het volume neemt toe met de kubieke meter, maar de bruikbare lucht stijgt sneller met de hoogte dan met het vloeroppervlak voor alles wat vliegt. De bepalende factor in de meeste discussies over dierenwelzijn is de vrije hoogte van de volière, niet het grondoppervlak. De veelgebruikte vuistregel wordt uitgedrukt in vogels per kubieke meter in plaats van vogels per vierkante meter, en die keuze is bewust: het dwingt de ontwerper om rekening te houden met de verticale ruimte in plaats van een dunne luchtkolom te verbergen achter een ruim grondoppervlak. De beroepsverenigingen die normen voor de huisvesting van vogels publiceren, zoals BIAZA , beoordelen ruimte als een eigenschap van het verblijf in plaats van als een lengte van het hek. Anders gezegd: het doel is de volièreruimte per vogel, gemeten in drie dimensies, en het resulterende volume per vogel moet worden gecontroleerd aan de hand van het normale vlieggedrag van de soort in plaats van aan de hand van een tabel. Als het doel een tentoonstelling is waar het publiek in kan kijken zonder dat het gaas als een barrière fungeert, dan gaat het bij het ontwerp van de zichtlijn in de volière om de transparantie, en het is de moeite waard om dit te lezen voordat de plattegrond definitief wordt vastgelegd.
Wat het gaas moet doen wat een hek niet hoeft te doen.
Zodra het volume vaststaat, heeft het gaas een kortere en specifiekere takenlijst dan een hekpaneel, en de meeste taken hebben te maken met het feit dat een vogel interactie heeft met een oppervlak in plaats van met een barrière. De eerste taak is het tegenhouden van een klein lichaam: het risico is niet de kracht die op het paneel wordt uitgeoefend, maar een opening waar een vogel doorheen kan kruipen en zich stevig kan vastgrijpen. Daarom is de opening zo gekozen dat deze de vogel tegenhoudt in plaats van de belasting. De tweede taak is chemisch van aard. Het traditionele materiaal voor vogelverblijven was gegalvaniseerd draad, dat oxideert tot witte roest op de snijvlakken en lasnaden en in een vochtige volière steeds weer roestdeeltjes afgeeft in een afgesloten ruimte die wordt bewoond door dieren die alles met hun bek onderzoeken; de overstap naar roestvrij staal heeft het afbladderen van de coating verholpen in plaats van het proces te vertragen. De derde taak is de minst aantrekkelijke: de mate waarin een vogel kan worden tegengehouden, hangt af van de afdichting aan de onderkant. Wandgaas dat slechts met palen is vastgezet, zal binnen een seizoen aan een hoek omhoog komen. Daarom zijn de details van de fundering van de volière en de grondverankering aan elke vrije rand belangrijker dan een hogere kwaliteit legering. De keuze van de kwaliteit hangt af van de locatie, niet van de gewoonte, en de maattabel voor gaas in volières combineert de maaswijdte met de draaddiameter.
De getallen in de juiste volgorde zetten
Er is een methode die de meeste kostbare fouten voorkomt, en die een middag in plaats van een week in beslag neemt. Begin met de vogelsoort en de groepsgrootte, want die bepalen de bezettingsdichtheid van de volière en de welzijnscontrole. Zet dat om in een volume met een verdedigbaar aantal vogels per volière en bereken vervolgens de maximale bouwhoogte, want hoogte is meestal de beperkende factor. Controleer of het resultaat een redelijke oppervlakte oplevert en bereken pas daarna de overspanning en het aantal steunpunten. De indeling van het volière-interieur komt daarna: zitstokken, voerbakken en een rustplek moeten zo worden geplaatst dat de snelste vogel niet de hele ruimte domineert, wat een positioneringsprobleem is en geen maasprobleem. Het maasbereik van de volière omvat de paneelformaten waarop deze methode doorgaans uitkomt.
Bent u klaar om het volume eerst op papier vast te leggen? Vertel ons de maximale bouwhoogte, de grondoppervlakte, de soorten die u wilt gebruiken en de lokale weersomstandigheden, en wij bepalen de maaswijdte, de opening en de bevestigingsmaterialen voor de beschikbare ruimte, niet voor een standaard paneelformaat.
FAQ
Hoogte is belangrijk voor alles wat vliegt. Een hogere constructie zorgt veel sneller voor bruikbare lucht dan een bredere, en dat tegen lagere kosten omdat de kosten voor gaas gebaseerd zijn op het oppervlak, terwijl het volume toeneemt met de derde dimensie. De breedte moet pas worden toegevoegd als de hoogte is bepaald door de locatie of het budget.
Er is geen eenduidig getal, maar de meest verstandige methode is om per vogelsoort een volume vast te stellen en vervolgens de bruikbare lucht door dat volume te delen. Kleine zangvogels hebben doorgaans tussen de 1.5 en 3 kubieke meter lucht per vogel nodig, terwijl grote papegaaien en kraanvogels een orde van grootte meer nodig hebben.
Ja. Zonder afdekking is het een omheinde tuin, en de meeste ontsnappingspogingen bij verzamelingen vinden plaats door de wind omhoog te blazen. De afdekking is ook de kant die de opwaartse druk van de wind opvangt, dus die moet geconstrueerd zijn in plaats van gedrapeerd, en hij moet met de seizoenen mee opnieuw gespannen kunnen worden.
Plaats de opening tegen het lichaam en de kop van de kleinste vogel, niet tegen de draaddiameter, en controleer het paneel waar een vogel zich stevig kan vastgrijpen, want daar gaan de openingen het breedst open. Een opening van 2,5 cm (1 inch) is een gangbare standaard voor gemengde verzamelingen van kleine vogels en moet worden herzien voor vinken.
Zink oxideert tot een bleke, poederachtige afzetting die bekend staat als witte roest. Deze verschijnt eerst op snijvlakken en laspunten en verspreidt zich vervolgens in vochtige, beschutte lucht. Het is een defect aan de coating en geen structureel probleem, en het is de belangrijkste reden waarom volières met een lange levensduur zijn overgestapt op roestvrijstalen draden.
Behandel de basis als elke andere rand en veranker deze continu, niet met af en toe een paaltje. Gaas dat alleen met paaltjes is vastgezet, zal in het eerste seizoen in een hoek omhooggedrukt worden, en de breuk treedt meestal op bij het minst zichtbare punt van de hele constructie.